OBIEKTYWEM PO KOŚCIELE


     Od pewnego czasu docierały do nas sugestie Parafian, by zamiesz- czać na stronie internetowej zdjęcia naszej świątyni. Zarówno te aktu- alne jak i archiwalne. Wiele, pocho- dzących z naszej parafii osób, żyje z dala od rodzinej parafii i może to być dla nich okazja do bliższego, przynajmniej wirtualnego, konta- ktu. Tak powstał pomysł na cykl: Obiektywem po kościele.

     W zakładce o tej samej nazwie będziemy zamieszczać galerie zdjęć zarówno aktualnych jak i z historii parafii. Jeżeli macie jakieś sugestie, albo posiadacie stare fotografie to prosimy o kontakt.

 

 

fotogaleria - kliknij foto
fotogaleria - kliknij foto

Obiektywem po kościele cz. V

 

 

Umęczon

pod Ponckim Piłatem,

ukrzyżowan,

umarł

i pogrzebion ...

 

Grób pański

 

 

 

 

     W Encyklopedii Katolickiej czytamy, że Boży grób jest liturgicznym obrzędem wielkopiątkowym, dla uczczenia pamiątki złożenia ciała Pana Jezusa do grobu, przez adorację symboliczną i eucharysty- czną. Zwyczaj Bożego Grobu zrodził się w Europie Zachodniej w X w., a w następnym dotarł również do Czech, Węgier i Polski.
     Na początku Boży grób był wznoszony na ołtarzu w kształcie namiotu, w którym umieszczano tzw. skrzynię grobową, przyciskaną kamieniami. Bywało, że Boży grób zajmował cały główny ołtarz, albo osobne kaplice z drewnianym lub murowanym mauzoleum z wejściem do wnętrza. W Polsce od końca XVI w., powszechnym stał się grób jako ołtarz wystawienia Najświętszego Sakramentu, pełen świec, kwiatów i ozdób. Boży grób zwykło się urządzać w nawie kościelnej, zwykle blisko ołtarza Krzyża św., jeśli taki był, nieraz w środku świątyni lub w bocznych osobnych kaplicach.
     W naszej świątyni Boży grób znajdował się w różnych miejscach. Niestety udoku- mentowane fotograficznie informacje do których dotarliśmy rozpoczynają się w 1980 roku. Ale i to nie jest pewne. Co było przed 1980 rokiem nie wiemy. Niestety zdjęcia do kroniki parafialnej były wklejane niekoniecznie zgodnie z chronologią.
     Do początku lat dziewięćdziesiątych (prawdopodobnie do 1994 r.) Boży grób znajdował się w dzisiejszej kaplicy Bożego Miłosierdzia. W 1995 roku (lub rok wcześniej) Boży grób po raz pierwszy (podobnie jak stajenka) został przeniesiony do głównego ołtarza, a sam grób został umieszczony pod stołem ofiarnym. Golgota z trzema potężnymi krzyżami była wkomponowana w grób lub umiejscowiona osobno na ołtarzu MB Fatimskiej (1999-2000 r.).
     W 2006 r. oprócz figury Chrystusa pod krzyżem pojawiły się figury Matki Bożej i św. Jana. Obok pieczary stanął strażnik. Notabene były to przebrane figury ze stajenki.
     W 2007 r. grób stanął na ołtarzu MB Fatimskiej. Miał formę dużej groty do której można było wejść.
     W 2008 r. grób wrócił do kaplicy Bożego Milosierdzia.
     Duża zmiana nastąpiła w 2009 roku. Boży grób stanął w kaplicy chrzcielnej, zainstalowa- no również nowe tło, podobnie jak w stajence wydrukowane i naciągnięte na ramy.
     Od 2010 do 2013 roku grób znajdował się na ołtarzu MB Fatimskiej.
     W 2014 roku grób przeniesiono z powrotem do ołtarza głównego, z tym, że sama figura znajdowała się na głownym ołtarzu.
     Od 2016 r. figura „wróciła” pod stół ofiarny, a rok temu jedna z plansz tła (z krzyżami) została zastąpiona trzema czarnymi krzyżami.

 

 

fotogaleria - kliknij foto
fotogaleria - kliknij foto

Obiektywem po kościele cz. IV

Szkło + ołów czyli witraże

     W czwartym odcinku naszej serii przyjrzymy się witrażom w naszym kościele. A jest ich nie mało.

     Największym, a co za tym idzie najbardziej przyciągającym wzrok, jest rozeta za figurą Jezusa w prezbiterium. Pojawiła się tam w 2006 roku ale projekt jej instalacji był już w roku 1939 (!). Ze względów finansowych i na czas wojny od projektu odstąpiono. Został zarys koła. 

     W późniejszym okresie dookoła zainstalowano lampki i powstało coś na kształt aureoli. Przy jednym z kolejnych remontów instalację zdemontowano.

     W 2006 roku zrealizowano pierwotny projekt i prezbiterium zostało dodatkowo doświetlone.

     W tym samym czasie zmieniono w prezbiterium witraże boczne. "Nadszarpnięte zębem czasu" kolorowe szkło zostało wymienione na szkło matowe, co przy jednoczesnym obniżeniu okien, znacznie rozjaśniło prezbiterium.

     Następny etap to wymiana wszystkich witraży bocznych. W miejsce matowych szybek pojawiły się postacie Świętych i Błogosławionych. W sumie 23 witraże.

     Jako ostatnie pojawiły się nowe witraże w Kaplicy Wiecznej Adoracji.

     Oryginalne pozostały duże, okrągłe witraże na bocznych ścianach świątyni oraz trzy koła na chórze. 

 

fotogaleria - kliknij foto
fotogaleria - kliknij foto

 

Obiektywem po kościele cz. III

 

Ludu, mój ludu!

Cóżem Ci uczynił?!

 

      Rozpoczął się Wielki Post, oczekiwanie na Jego Zmartwychwstanie. W  Wielki Czwartek rozpoczniemy adorowanie Prze- najświętszego w ciemnicy. W  trzeciej części naszego cyklu chcemy przypomnieć jak wyglądały ciemnice w naszym koś- ciele.

 

     Niestety dokumentacja fotogra- ficzna, którą posiadamy rozpoczyna się dopiero w 1996 r. Wg naszego rozeznania do tego czasu jako ciemnice były używane boczne otarze św. Józefa i Matki Bożej. Bez większej dekoracji.

     Natomiast  na pewno od 1996 do 2007 roku ciemnice znajdowały się w kaplicy. Do ich

budowy wykorzystywano znajdujący się tam ołtarz oraz przenośne, drewniane tabernakulum.

     W 2008 r., w związku z trwającym remontem kościoła, ciemnica przez kolejne cztery lata znajdowała się w kościele. W 2008 znajdowała się w kaplicy chrzecielnej, 2009 - w kaplicy Bożego Miłosierdzia, 2010 - na ścianie kaplicy, 2011 - na ołtarzu św. Józefa.

     W 2012 roku ciemnica wróciła do wyremontowanej Kaplicy wiecznej Adoracji. 

 

 

Fotoalbum
Fotoalbum

 

 

Obiektywem po kościele cz. II

  

Od projektu do bijącego Serca

 

     W drugiej części naszego cyklu  pt. "Od projektu do bijącego Serca" znaj- dziecie  historię przemian jakie zacho- dziły w wyglądzie prezbiterium naszej świątyni na przestrzeni siedemdziesię- ciu lat.

 

     W 1944 roku Rada Kościelna zamówiła w monachijskiej firmie Schreiner okazały ołtarz główny i dwa ołta- rze boczne. Niestety zakupione ołtarze nigdy nie dotarły do kościoła gdyż zostały zniszczone w czasie bombardowania Monachium. Prace nad wystrojem świątyni kontynuowano do- piero po wojnie.
     Nadal brakowało figury Najświętsze- go Serca Pana Jezusa w ołtarzu głów- nym. Nad ołtarzem umieszczono duży obraz z Jego wizerunkiem. Niestety nie zachowała sie żadna dokumentacja fotograficzna z tego okresu. Zdecydowano się na rozwiązanie tymczasowe i wypożyczono małą figurę Serca Jezusowego z macierzystej parafii WNMP. Figura ta do tej pory zdobiła kaplicę na dziedzińcu parafialnym, gdzie też w 1953 r. wróciła (i stoi do dzisiaj).

     W roku 1950 rada parafialna zdecydowała się umieścić w prezbiterium dużą figurę Chrystusa, którą zamówiono w Krakowie. Ostatecznie figura Serca Jezusowego została umieszczona na cokole na tylnej ścianie prezbiterium w 1953 r.
     W 1955 r. zdecydowano się na zastąpienie skromnych ceglanych ołtarzy bocznych nowymi obłożonymi marmurem. Problem stanowiło jednak uzyskanie potrzebnego kamienia. Również tym razem z pomocą przyszli parafianie, którzy zebrali nie tylko niezbędne fundusze, ale sami dostarczyli część płyt marmurowych, które pochodziły z rozbiórki mebli, w których marmur był użyty jako ozdoba. Ilość zebranego materiału była tak duża, że starczyło go nawet na wyłożenie lamperii w prezbiterium.

     W 1960 roku poprawiono oświetlenie wnętrza przez obniżenie okien w prezbiterium i za- łożenie nowych lamp w hali głównej. Na ścianie tylnej umieszczono wielki czarny krzyż z drewna, przed nim ustawiono figurę Chrystusa. Całość otoczyły malowidła na tynku przestawiające anioły z symbolami męki Chrystusa.

     W roku 1979 odnowiono tabernakulum.
     Kolejny, generalny, remont to 2006 r. Przebudowano gzyms w prezbiterium i obniżono o- kna. W prezbiterium za figurą Chrystusa, zgodnie z pierwotnymi planami budowlanymi, wykuto okrągły otwór i umieszczono w nim witraż w kształcie rozety, przedstawiający „Światłość Boga”. Podłoga prezbiterium i boczne kaplice wyłożono marmurem sławniowic- kim.
     Ze względu na zły stan techniczny ołtarza ks. Proboszcz, wspólnie z Radą Parafialną, zdecydowali się na wzniesienie nowego ołtarza, pasującego pod względem artystycznym do aktualnego wystroju świątyni. Postawiono go na początku. Bryła ołtarza pokryta została stiukiem weneckim, natomiast schody wyłożono marmurem sławniowickim.
     Nad tabernakulum powrócił zlikwidowany w latach siedemdziesiątych tron z witrażem przedstawiającym Ducha Świętego pod postacią gołębicy. Z lewej strony tabernakulum pojawił się wizerunek św. Franciszka Salezego, a z prawej św. Marii Alacoque – głównych czcicieli NSPJ. Istotnym elementem stało się serce – wieczna lampka na drzwiach tabernakulum. Pod blatem ołtarza umieszczono wizerunek pelikana karmiącego własną krwią swoje pisklęta jako symbol Eucharystii. Krzyż wieńczący kopułę tronu jest fra- gmentem krzyża znajdującego się poprzednio nad tabernakulum. Ołtarz został poszerzony do bocznych ścian prezbiterium. Przejście za ołtarzem umożliwiają dwa, wykończone łukami, przejścia.
     Nowy wystrój prezbiterium przedstawia działanie Boga w historii zbawienia człowieka: Bóg Ojciec daje Syna, a Chrystus – Syn Boży zsyła Ducha Świętego będącego sprawcą Eucharystii.

 

 

 

Fotoalbum
Fotoalbum

Obiektywem po kościele

cz. I - Obrazy sepią malowane

 

     W pierwszej części naszego cyklu Obrazy sepią malowa- ne znajdziecie obrazy ze Starego 

i Nowego Testamentu znajdujące się na ścianach naszej świątyni.

     Ich wykonawcą jest pan Wiesław Wnętrzak.